Labels, wanneer gaan ouders ze loslaten?
Spiegelbeeld Magazine Column kinderlabels.pdf klik hier voor officiele digitale papieren versie of lees hieronder verder Wie mij kent weet dat ik gruwel van alle labels die maar rondgestrooid worden. Bijna ieder kind heeft er wel minimaal een. Hoe kan het toch dat ouders dit toestaan, hoe kan het toch dat de maatschappij zich is gaan […]
Ik kan mijn voeten niet volgen
Het kwam ter sprake op een feestje, waar Annelies en ik elkaar tegenkwamen. Ik wist dat haar broer Bart in een gesloten instelling zat. Hij was verstandelijk beperkt en had een stoornis in het autistisch spectrum. Ze vertelde me dat het nagenoeg onmogelijk was om contact met Bart te krijgen.
De monnik en de waterlelies
Het was een mooie dag, een bijzondere dag. De monnik zat op de grond, in rust. Zijn ogen gesloten. Hij had geen gedachten die zijn hoofd passeerden, geen geluid om hem heen wat hem uit zijn concentratie haalde. Hij was alleen met zichzelf. Hij hoorde de stilte en ervoer de rust in zijn lichaam.
Omarmen voelt als niet alleen
Waar het koud wordt, sla je een arm om de ander heen. Even vasthouden, het is nodig. Wereldzaken lijken verder weg dan ooit. Dit moment samen is van groter belang, van essentieel belang.
Mijn hoofd was hier, mijn hart al daar
artikel-change-Luuk-.pdf klik hier voor officiele digitale papieren versie of lees hieronder verder Hoe ver kun je de relatie met jezelf kwijt zijn? Het overkomt Luuk, die jaren lang vecht tegen zichzelf. Hij kan niet het leven leiden waar zijn hart om vraagt. Teleurgesteld in het leven, maar geen actie ondernemen. Tot hij twee keer toe […]
Voor Luciën is gehandicapt ook maar gewoon een woord
Luciën van 8 jaar wilde me dit graag vertellen. Het maakt verschil. Het maakt zeker verschil. Of je kan wel goed mee doen, of niet. En dan niet omdat je niet zo intelligent bent, maar omdat je het gewoon niet kan, omdat je beperkt bent.
Waar de reguliere zorg start, schakelt Luisterkind direct door
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik het bijzonder vind om te mogen ervaren dat er steeds meer mensen binnen de reguliere zorg Luisterkind® gaan omarmen. Het is en blijft lastig uit te leggen wat we doen:
Een tikkie hardhandig maar wel van nut
Ik blijf het fascinerend vinden hoe het werkt met alle signalen die we van onze innerlijke Ik en onze spirituele helpers krijgen, de stappen die we er zelf in mogen zetten en de keuzes die daarbij te maken zijn.
Een helling overkomt je, kwestie van blijven concentreren
Ken je die hellingen, waarbij je net wat langer twijfelt of je hem zal nemen ja of nee? Zo’n helling die net te stijl is om rustig af te lopen, waar je vroeger als kind geen benul van had hoe lastig dat ging worden.
Kinderachtig zijn… kind-achtig zijn…
Soms vraag ik me wel eens af wanneer we het zijn kwijtgeraakt? Wanneer kwam nou dat moment, dat we verder van onszelf vandaan gingen en we het ‘kind-zijn’ achter ons lieten?