Hallo,
Je hebt de afgelopen twee weken al aardig naar jezelf gekeken. Je hebt jezelf de vraag gesteld wat je met dit programma wilt bereiken en je hebt je week op diverse vlakken inzichtelijk gemaakt.
Ben je tevreden over je antwoorden? Heb je sommige antwoorden weer weggehaald of toch maar niet opgeschreven? Lukte het om een eigen manier te vinden om alles in kaart te brengen?
Ben je in een schriftje gestart of heb je voor de computer gekozen? Heb je naast tekst ook al iets tastbaars gemaakt zoals bijvoorbeeld losse kaartjes waar je wensen en doelen opstaan?
Ik laat je vrij in je keuzes, ik laat je bij jezelf voelen en ervaren wat er gebeurt, wat je echt zelf graag wilt doen. Voor de een is dat makkelijk, terwijl de ander er wat meer moeite mee kan hebben.
Allemaal Ik, bestaat ook uit keuzes maken, want daarmee leer je wat wel en niet van jou is en bij jou past. En het mág anders zijn. Werkelijk anders dan hoe anderen het doen. Dat zijn we niet zo gewend. We lopen meestal mee met het grote gros van de mensen. Dat is ons ook al op jonge leeftijd meegegeven: “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!” “Doe eens normaal joh!” Vooral niet anders dan de rest, vooral mee in het grote geheel. Maar is dat ‘grote geheel’ werkelijk zoals jij het voor jezelf ook aangenaam vindt? En wat is ‘normaal’ eigenlijk?
Anders zijn of andere wensen hebben of anders naar onderwerpen kijken… het is niet fout! Iedereen is uniek, een eigen persoon met eigen wensen, eigen kleuren, eigen gedachten, op zijn of haar eigen manier opgegroeid, met eigen doelen in dit leven, met eigen kwaliteiten.
Wat is dan de norm? Wat is normaal? Wie is er normaal? Waar ligt de basis van normaal zijn?
We duiken hier verderop in dit programma nog wat dieper in. Ik wil je nu meegeven dat je mag kiezen wat je wilt. Het is niet fout.
Het boekje wat ik voor dit programma geschreven heb laat dat ook zien. Er zit geen logische vorm van opbouw in het boekje, alles lekker door elkaar heen. De drukker stelde me vragen, hij ging uit van een gemiddelde, wat anderen ook doen. Hoe het hoort! Maar ik wilde het boekje op mijn eigen manier. Hier heb ik zelf voor gekozen. Je mag het mooi vinden, niet mooi vinden, het zelf anders gedaan hebben, prima! Die keuze heb jij. En ik heb de keuze gehad om het boekje zo te maken zoals ik het wilde. Beide is goed. Niemand hoeft zijn of haar mening bij te stellen. Niets is fout.
‘Niets is fout’ wil niet zeggen dat je niet open mag staan voor meningen van anderen, maar de keuze blijft altijd bij jou liggen. Ongeacht waar het over gaat. Binnen mijn bedrijf overleg ik ook met grote regelmaat. Ik ben geen allesweter en ik klankbord graag met de mensen om me heen. Soms stel ik daarna mijn plan bij en soms houd ik vast aan mijn plan. Zo eenvoudig werkt het. Ik laat de ander toe om zijn of haar mening te geven en dan zie ik wat ik er mee wil.
Ik heb je de afgelopen twee weken twee vragen gesteld. Heb je daarbij misschien jezelf de vraag gesteld: ‘Hoe zou het horen?’ Dat je op zoek was naar een standaard, een vooruitgedachte vorm, een plan, een overzicht wat je kon gebruiken?
Het is niet fout. Hoe jij het doet is jouw keuze. Je kan het iedere keer bijstellen. Iedere keer weer. Je kan terug naar vraag 1 en opnieuw starten. Je kan vraag 2 verder uitbreiden als je zou willen. Niets is fout, ofwel alles is goed!
Voor veel mensen is dit een lastig onderwerp. Ze willen graag aan de wens van de ander voldoen. Ze willen niet buiten de lijntjes kleuren, ze willen dat ze gewaardeerd worden doordat de ander het goed vindt wat ze doen.
Ik ben van mening dat het op langer termijn niet zo werkt. Het gaat schuren bij je. Je eigen wil tikt aan, die wil gehoord. Ben je dit leven aan het leven om aan algemene normen en standaarden te voldoen of ben je dit leven aan het leven om echt het beste uit jezelf naar boven te halen? Hoe groot of hoe klein dat ook mag zijn! Ik denk zelf het laatste.
De vraag die ik je deze week stel is er eentje die je de rest van dit programma mag meenemen.
En ik denk zelfs dat hij nog ver na dit programma in je energie zal blijven resoneren.
Het is best een belangrijke vraag omdat die je ruimte gaat geven in de keuzes die je maakt en de dingen die je doet. De vraag past bij een groot aantal vragen die na deze week gaan volgen. Neem hem maar mee. Leg de vraag er steeds maar bij.
Wanneer vind je dat je het niet goed doet?
En kijk daarna ook:
– waarom je dat vindt
– of dat ook echt zo is
– of het bij een specifiek onderwerp of persoon is
– en hoe je het anders zou willen
Ik geef geen voorbeelden waar je aan kan denken, geen handvatten, want het kan op zoveel vlakken zijn dat ik je wellicht zou kunnen belemmeren.
Ik wil je wel vragen om heel breed te kijken en er deze week gewoon eens over na te denken, te mijmeren, te voelen en te ervaren. Misschien komen er wel emoties mee naar boven. Laat die er dan ook zijn. Die zijn ook niet fout. Ze horen bij je, alles wat van jou is hoort bij jou. Alles is goed.
Ik heb bijvoorbeeld een hele tijd gedacht dat tijd voor mezelf innemen niet goed was. Dienend naar de ander, zorgend voor. Altijd de aandacht op de ander. Als die het maar goed heeft, als die het maar naar het zin heeft. Daardoor vergat ik mezelf volledig. Tijd voor mezelf innemen is niet fout, het brengt me juist dichter naar mezelf en daar voel ik me fijner bij. En in die fijne energie kan ik er altijd nog voor de ander zijn.
Ik zeg niet dat ik er ‘zelfs beter’ voor de ander kan zijn, want voorheen gaf ik mezelf volledig en was de aandacht en de zorg ook optimaal. Maar nu voel ik me beter bij wat ik doe. Er is aandacht voor mezelf en aandacht voor de ander. Het is meer in balans. Voor mij voelt dit goed.
Neem vraag 3 mee de week in. Kijk naar wat je doet en hoe je daar voor jezelf een mening over vormt. Goed, niet goed.
Graag tot volgende week!
Groet,
Diana
